Nederland is steeds meer een kenniseconomie aan het worden. Vinden wij Nederlanders. Gelukkig zijn er landen die ons op onze lieve glimlach en mooie blauwe ogen geloven, want echt tastbaar bewijs hebben we niet. En dat moet veranderen, vindt Maurits van der Goes. En hij weet hoe.

Brand maar los, meneer Van der Goes
“Alles is tegenwoordig kennis, kennis, kennis. En Nederland doet goed mee. Kijk naar onze zakelijke dienstverlening. Grote accountantsbureaus die internationaal opereren, maar toch duidelijk die Nederlandse signatuur hebben. Nederlandse ingenieursbureaus die over de hele wereld actief zijn. Onze kennis over water, die kent in de wereld zijn gelijke niet. Maar het is heel moeilijk om die kennis te kwantificeren of kwalificeren. Je kunt het niet vastpakken.”

Dus…
“Dus moeten mensen op de balans komen. Net als productiemiddelen. Die hebben een waarde. Die moet je onderhouden. En op een gegeven moment verbeter of vervang je ze, waardoor je je capaciteit op niveau houdt. Een heel eenvoudig, overzichtelijk systeem. Ik trek een parallel naar onze kenniseconomie. Kennis als productiemiddel. Waarom niet?”

Waarom wel?
“Omdat het zowel intern als voor de buitenwereld tastbaar maakt wat je in huis hebt. Als je de waarde kent, kun je iets gaan roepen over de kwaliteit ervan en wat je moet doen om het op niveau te houden of te verbeteren. Of hoe je die kennis moet aanvullen of misschien wel vervangen, omdat die is afgeschreven. Bijvoorbeeld omdat er andere technologieën zijn, waardoor je met andere vormen van kennis dingen beter kunt doen.”

Hebben we het nou over mensen?
“Ik heb het over kennis. Maar goed, ik geef toe dat die ín de mensen zit. Ik zal wat concreter zijn. Denk aan bepaalde computertalen die overbodig geworden zijn. Mensen die die talen beheersten, moeten nieuwe kennis verwerven. Opnieuw opgeladen worden. Wat je ziet, is dat men dit veelal te laat signaleert. Die mensen komen aan de zijlijn te staan. Dan neem je niet alleen afscheid van kennis, maar ook van mensen.”

Dus moet je een prijskaartje aan mensen hangen.
“Ja. Dan weet je wat de waarde ervan is. Dan weet je dat je de afschrijving teniet kunt doen door er nieuwe kennis in te stoppen. Dan kijk je met meer ratio naar de opleidingsbehoeften. De relatie tussen output en ingezette productiemiddelen is ook duidelijker. En als kennis van bedrijf verandert, heeft die ook een overdrachtswaarde.”

Net als bij voetballers…?
“Precies. Voetballers staan ook op de balans. In die tak van sport wordt gewerkt met contracten voor de kwaliteit over een bepaalde periode. Okay, dat dit systeem ook daar nog niet volledig is uitgekristalliseerd, wordt dagelijks bewezen. Maar het goede begin is er. Er wordt in ieder geval geëxperimenteerd. Er gebeurt in feite wat ik bepleit. Het illustreert overigens direct ook een ander mooi voordeel.”

En dat is?
“Dat als er is geïnvesteerd in iemand, dit aan het einde van de rit verrekend moet worden in de transfersom. Nu klagen bedrijven wel eens dat ze mensen opleiden voor de concurrentie. Als je met transferbedragen werkt, is opleiden geen weggegooid geld meer. Dan krijg je er uiteindelijk een vergoeding voor.”

Zijn er ook tegens?
“Vast. Ieder model heeft zijn voor- en nadelen. Zo simpel is het. Het moet nog nader uitgewerkt en ingericht worden. En u hoort mij niet zeggen dat dat gemakkelijk zal zijn. Maar het ís uitvoerbaar. Als je naar het fiscale en juridische kijkt, denk ik dat je een heel eind kunt komen. Als een werkgever mij vraagt zo’n model te maken, wil ik er best handen en voeten aan geven. Het is een geweldige uitdaging.”

Wat is uw eigen marktwaarde, trouwens?
“Haha, daar heb ik nooit zo bij stilgestaan. Maar ik zou graag aan de hand van een modelletje willen kijken waar ik zelf sta.